Pis-Potterstraat

06-08-2021

Terug naar het overzicht


Ik sta erbij en kijk ernaar.  Liever liep ik nu door drukke straten met een stoet bezoekers achter mij aan.  Liever vertelde ik hen over de bewogen historie van zowat iedere steen in deze stad.  Dus loop ik maar alleen, binnensmonds vertellend aan een niet-bestaand publiek.  En niemand kijkt ervan op, want buiten de anderhalve meter hoor je daar toch niks van.

Zo loop ik op mijn stille tocht door de Potterstraat.  Daar valt normaal gesproken veel te zien en nog meer te vertellen.  Over monumenten natuurlijk, maar vooral over de vroegere bewoners.  Zoals Joris van Spilbergen, de vrijwel onbekende ontdekkingsreiziger uit de zeventiende eeuw die pas weer tot leven komt als er over hem verteld wordt. 

En even verderop speelt het verhaal over de opgraving op de plek van de voormalige Cinemactueel-bioscoop.  Daar werden in een oude beerput veel puntgave potten gevonden.  Kookpotten, ook wel “grapes” genoemd, die op drie pootjes in de gloeiende as gezet werden en vooral veel pispotten.  En het gekke was: ze waren allemaal héél!  Bij sommige kookpotten zaten de etensresten er nog in.  Archeologisch raadsel?  Welnee, goed kijken:  alle potten lagen in een witte kalklaag bij elkaar.  In de Middeleeuwen een middel om besmetting te voorkomen.  Alles wat in aanraking was geweest met een zieke werd meteen in de beerput gestort, met een dikke laag ongebluste kalk eroverheen.

Van virussen had men immers geen benul, maar waar “qualijcke lochten” rondhingen, daar deugde het niet.  Daar bleef je wel uit de buurt.  En dan maar hopen dat het ooit voorbij gaat.  Dat komt ons nu bekend voor.  Mijn oude leraar Frans zei al: “L`histoire se répète”, “de geschiedenis herhaalt zich”.  De man had gelijk: niemand is immuun voor het verleden.